ايشان نازل شد و گفت : شما دو تن با آرزوى مقام و منزلت كسانى كه خداوند آنها را بر شما برترى داده است به خويشتن ستم كرديد ، بنابراين جزاى شما همان بود كه مجازات شديد و از جوار رحمت خداى عزّوجّل به زمين هبوط كرديد ! اكنون خدا را به حق اين نامهايى كه آنها را بر ساق عرش ديديد بخوانيد تا اينكه توبهء شما را بپذيرد . پس گفتند : خداوندا ! ما از توبه حق گرامىترين بندگان در نزد تو ، محمد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين و امامان بعد از ايشان عليهم السلام مسألت داريم كه توبهء ما را بپذيرى و ما را ببخشايى ! پس خداوند توبه ايشان را پذيرفت زيرا كه او توبه‌پذير و بخشاينده است ! بنابراين پيامبران الهى پس از آن ، همواره اين امانت را پاس مىدارند و به اوصياى خود و مخلصين از امّتهاى خويش اين حقيقت را گوشزد مىكنند . و آنان از حمل اين امانت خوددارى كردند ، و از ادّعاى آن هراس داشتند ، ولى آن انسان معلوم آن امانت را بنا حق عهده دار شد كه اصل همهء ستمها تا روز قيامت از اوست و اين است معناى قول خداى تعالى كه فرمود : « إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا » « 1 » « 2 » 2 - ابو جعفر طبرى امامى ( شيعى ) ، از عاصم بن ضمره به نقل از

--> ( 1 ) - احزاب / 72 : ما امانت ( تعهّد ، تكليف ، و ولايت الهيّه ) را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم ، اما آنها ( موجودات بزرگ عالم خلقت ) از حمل آن سر بر تافتند و از آن هراسيدند اما انسان ( اين اعجوبه آفرينش ) آن را بر دوش كشيد ، ( ولى افسوس كه او ) بسيار ظالم و جاهل بود . ( 2 ) - معانى الاخبار : ص 108 .